Działalność z zakładem podatkowym we Włoszech

Wykonywanie zlecenia na terytorium Włoch z zakadem podatkowym  stało się dla wielu przedsiębiorców tematem o szczególnym znaczeniu, w szczególności w branży  prac budowlanych i montażowych prowadzonych na włoskim terytorium przez okres przekraczający 12 miesięcy.

DZIAŁALNOŚĆ Z ZAKŁADEM PODATKOWYM

Pojęcie tzw. zakładu podatkowego jest zdefiniowane we Włoszech przez art. 162 TUIR oraz przez art. 5 Konwencji OCSE. Jest ono jednolicie określane jako stała placówka, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Obejmuje ono w szczególności:
a) miejsce zarządu,
b) filię,
c) biuro,
d) fabrykę,
e) warsztat,
f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych,
g) plac budowy.

Zakład stanowi część przedsiębiorstwa macierzystego, nie jest oddzielnym podmiotem prawnym, który kształtuje się przy utworzeniu nowej jednostki niezależnej (legal entity/subsidiary).

Z punktu widzenia prawa podatkowego, zakład podlega opodatkowaniu w kraju, w którym działa, ze względu na to, że jest uważany jako odrębny podmiot podatkowy, a także w kraju siedziby przedsiębiortswa macierzystego, generując zjawisko podwójnego opodatkowania, złagodzone lub wyelimiowane przez Konwencje zawarte przez Włochy z ponad 80 krajami.

Rejestracja zakładu, w przeciwieństwie do legal entity, nie wymaga zapłaty kwot kapitałowych, pozostawiając możliwość przyznania zakładowi funduszu z wkładem dla działalności na miejscu (składającego się z towarów, pieniędzy, pracowników itp.) przez przedsiębiorstwo macierzyste.

Z punktu widzenia księgowego, zakład posiada własną rachunkowość i własny bilans, podlegając opodatkowaniu we Włoszech, z wyjątkiem uznania ulgi podatkowej od obciążeń podatkowych w państwie włoskim.

Brak podmiotowości prawnej zakładu sprawia jego natychmiastowe uzależnienie  dochodowe (lub od strat) od spółki macierzystej, jak i brak dywidend między wspólnymi stosunkami.

Osoba bez statusu rezydenta, niebędąca osobą fizyczną, z zakładem podatkowym musi przedstawić przed Urzędem Skarbowym włoskim, formularze z deklaracją rozpoczęcia działalności w państwie za pośrednictwem zakładu podatkowego, po którym następuje przypisanie numeru identyfikacji podatkowej dla wszystkich transakcji przeprowadzanych przez nierezydenta za pośrednictwem zakładu.

W momencie złożenia wniosku o przyznanie numeru identyfikacji podatkowej powinna być wyznaczona osoba fizyczna odpowiedzialna za zakład.

Nierezydent, który zamierza otworzyć drugi oddział we Włoszech będzie musiał złożyć odpowiednie deklaracje we własciwej Izbie Gospodarczej.

Kwalifikacja zakładu jako podmiot mający oddział zagraniczny zlokalizowany we Włoszech sprawia, że ​​obowiązki podatku VAT na nim ciążące, wynikają nie tylko z operacji konkretnie przez niego dokonanych, ale też z tych prowadzonych z udziałem centrali na terytorium państwa.

Zakład podatkowy stanowi, więc kryterium połączenia terytorialnego do świadczonych usług, mające również w celu uniknięcie podwójnego lub wykluczenie opodatkowania, jeśli wykonywywane są na terytorium jednego albo kilku państw i przez lub na rzecz nierezydentów.

Odnośnie do podatku VAT, wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 lipca 2009, wnoszący zmiany do art. 17 i art. 35-ter Dekretu Prezydenckiego n. 633 z 1972, zapewnia, że VAT z kosztów poniesionych za spółkę ze statutsem nierezydenta musi być odzyskany przez zakład podatkowy przy okazji deklaracji okresowych lub rocznych, zgodnie z artykułem 19 tego samego Dekretu; podczas gdy VAT z transakcji wykonywanych przez centralę w stosunku do podatników rezydentów powinien być odzyskiwany bezpośrednio przez procedurę opodatkowania zwrotnego.

Pod względem podatku VAT, należy uznać, że stała placówka podmiotu, ze statutem rezydenta za granicą, istnieje gdy występuje “zorganizowana struktura środków i osób zatrudnionych przez nierezydenta, nawet jeśli stanowi niezależny od niej podmiot gospodarczy”.

Wykaz negatywny (negative list), który wyklucza istnienie stałej placówki, jest przewidziany w pkt 4, art. 162 TUIR, które dosłownie przewiduje, że “stałe miejsce działalności nie tworzy zakadu, jeżeli:

  1. służy wyłącznie do składowania, wystawiania albo wydawania dóbr albo towarów przedsiębiorstwa,
  2. zapasy dóbr albo towarów przedsiębiorstwa utrzymywane wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo,
  3. stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów dla przedsiębiorstwa albo w celu uzyskiwania informacji,
  4. stałe urządzenia utrzymywane wyłącznie dla celów reklamowych, dla dostarczania informacji, prowadzenia badań naukowych lub wykonywania podobnej działalności o przygotowawczym lub pomocniczym charakterze,
  5. służy wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
  6. słuzy wyłącznie w celu jakiegokolwiek połączenia rodzajów działalności wymienionych w punktach od a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.”

Litery e) i f) stanowią bezwzględną zmianę w stosunku do przeszłości. Należy pamiętać, że działalności, o których mowa w punktach a) – f) nie tworzą zakładu, nawet jeśli są obecne warunki, o których mowa w pkt 1, art. 1 i art. 162 TUIR, bo są uważane jako czynności uznawane za “odległe” od produkcji przychodów lub korzyści dla przedsiębiorstwa.

Link do umowy włosko-polskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodów.